Przejdź do komentarzy

Pomagamy zmieniać świat na lepsze.

Firma Almirall koncentruje się na obszarach, w których istnieją niezaspokojone potrzeby medyczne. Naszym celem jest dostarczanie skutecznych leków wpływających na poprawę zdrowia pacjentów. Nasze działania koncentrują się na leczeniu ważnych chorób, dzięki czemu możemy przyczynić się do realnej poprawy życia ludzi.

Rogowacenie słoneczne.

Rogowacenie słoneczne (AK) powstaje w wyniku przewlekłego uszkadzania komórek skóry przez promieniowanie UV, które ma miejsce wskutek wieloletniego narażania skóry na działanie światła słonecznego. Często używa się również starszej nazwy tej choroby – rogowacenie starcze. Wskutek, powtarzanych na przestrzeni wielu lat, uszkodzeń skóry dochodzi do zmiany informacji genetycznej w komórkach powierzchniowej warstwy skóry (keratynocytach), co prowadzi do przyspieszenia tempa ich odnowy. Rogowacenie słoneczne objawia się m.in. szorstkością skóry, a także zwiększonym łuszczeniem skóry o różnym stopniu nasilenia.

Dane epidemiologiczne dotyczace rogowacenia słonecznego zawarte w opracowanym w Wielkiej Brytanii raporcie podają, iż współczynnik chorobowości w Europie wynosi 15% u mężczyzn i 6% u kobiet. Rogowacenie słoneczne stwierdzano u 34% mężczyzn i 18% kobiet po 70 roku życia (Memon i in., 2000). Najwyższe wskaźniki chorobowości odnotowywane są w krajach położonych blisko równika i zamieszkiwanych przez duże populacje osób o jasnej skórze, np. w Australii (w stanie Queensland), gdzie wynoszą one 55% u mężczyzn w wieku 30–70 lat i 37% u kobiet (Frost i in., 2000).

Kiedyś rogowacenie słoneczne klasyfikowane było jako zmiany przednowotworowe, ale obecnie uznawane jest za wczesne stadium nieczerniakowego raka skóry. W około 10% przypadków może ono przekształcić się w nowotwory złośliwe. Pomimo tego rogowacenie słoneczne można skutecznie i łatwo leczyć.

Wyprysk.

Wyprysk jest jedną z najczęstszych zapalnych chorób skóry. Podstawowe objawy choroby to świąd i stan zapalny skóry. Wyprysk jest pojęciem szerokim, obejmującym wiele różnych zapalnych chorób skóry, które maja różną patogenezę, jednak zawsze objawiają się w podobny sposób. Wyprysk jest jedną z najczęściej występujących chorób zawodowych.

Wyprysk ostry rozpoczyna się na ogół od zaczerwienienia skóry, któremu zwykle towarzyszy znacznie nasilony świąd i obrzęk skóry. Często powstają zmiany zapalne w postaci wysiękowych grudek i pęcherzyków. W miarę postępu choroby w miejscu pękniętych pęcherzyków tworzą się strupy, a w fazie gojenia dochodzi do złuszczania skóry. W zależności od nasilenia zmian zapalnych możemy wyróżnić wyprysk ostry, podostry lub przewlekły.

Wyprysk ostry należy różnicować od wyprysku przewlekłego, który ustępuje powoli i charakteryzuje się nieco innymi objawami. W fazie przewlekłej skóra wykazuje tendencję do wysuszenia, złuszczania i swędzenia. Objawy stanu zapalnego nie są zwykle tak nasilone, natomiast dołączają się objawy lichenizacji skóry („zliszajowacenie").

Istnieją różne przyczyny wyprysku. Zmiany występujące w jego przebiegu mogą mieć bardzo różną postać. Wyróżniamy następujące podstawowe typy wyprysku:

  • wyprysk atopowy (neurodermit, atopowe zapalenie skóry);
  • ostry lub przewlekły wyprysk kontaktowy (alergiczny lub z podrażnienia/toksyczny);
  • wyprysk pieniążkowaty;
  • łojotokowe zapalenie skóry.

Łuszczyca.

Łuszczyca to przewlekła, zapalna, niezakaźna chorobą skóry. Charakterystycznym objawem choroby są blaszkowate ogniska łuszczenia się skóry na zmienionym zapalnie podłożu, z widocznymi wykwitami w postaci grudek, ustepujące bez pozostawienia śladów. Choroba nie musi być ograniczona wyłącznie do skóry.

U chorych na łuszczycę częściej wystepują niektóre choroby wewnętrzne. Należą do nich choroba Leśniowskiego-Crohna, wrzodziejące zapalenie jelit (zapalne choroby jelit), łuszczycowe zapalenie stawów, cukrzyca typu II, choroba niedokrwienna serca, nadciśnienie tętnicze i zespół metaboliczny (w przebiegu którego występują: zwiększone wartości stężenia lipidów we krwi, miażdżyca, otyłość, zwiększone wartości stężenia glukozy we krwi lub nadciśnienie tętnicze).

Wyróżnia się klika postaci łuszczycy w zależności od wyglądu skóry w przebiegu choroby. Najczęstszą postacią łuszczycy jest łuszczyca zwykła, zwana również łuszczycą plackowatą. Ta postać choroby występuje u około 80% wszystkich chorych.

Spastyczność w przebiegu stwardnienia rozsianego (SM).

Stwardnienie rozsiane (SM) jest jedną z najczęstszych chorób neurologicznych. Może być przyczyną niepełnosprawności młodych dorosłych osób. Występuje u ponad 600 tys. mieszkańców Europy, i u około dwóch milionów ludzi na całym świecie. Chociaż prawdopodobnie u setek tysięcy osób w skali globalnej choroba ta pozostaje nierozpoznana. U większości chorych na SM rozpoznanie choroby najczęściej ma miejsce pomiędzy 25. a 30. rokiem życia. Stwardnienie rozsiane występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn, w stosunku 3:2. Postęp choroby i towarzyszące objawy są nieprzewidywalne i wykazują ogromną zmienność osobniczą. Nie wiadomo, jakie są przyczyny stwardnienia rozsianego i nie opracowano dotychczas metody terapeutycznej, która pozwoliłaby na jego skuteczne wyleczenie.

Spastyczność jest objawem definiowanym przez pacjentów i lekarzy jako występowanie kurczów mięśniowych, sztywności mięśni i/lub trudności w wykonywaniu ruchów. Jest jednym z najczęstszych objawów SM – występuje nawet u 84% chorych. Może wpływać na wiele aspektów życia chorych na SM. W znacznej mierze przyczynia się do odczuwanego przez nich stresu i pogłębia niepełnosprawność.